Cağdaş demokrasilerde asker konuşmaz. Ulusal güvenlikle ilgili söylecekleri varsa dogrudan savunma bakanına daha olmadı başbakana söylerler. Bizimkiler törende konuşur, brifingde konuşur, elde kadeh resepsiyonda konuşur, en son moda internette konuşur. Bundan rahatsızım. Söyledikleri yüzde yüz doğru bile olsa konuşmalarına karşıyım.Bu en başta vatandaşa hakarettir. Bizi ilkel bir ülkenin zavallı tebaları haline düşürüyorlar.

“Elimde silah var konuşurum. Gerekirse asarım, keserim.” Geçmiste astılar, kestiler. Bu “yüce” millet gıkını çıkarmadı. Demokrasiyi bilmiyoruz, anlayamıyoruz, benimseyemedik. Karaoğlan diye cenazesinde ağlayan milyonlar 12 Eylulde Ecevit dipçikle gotürülürken seyretti. Babaları Demirel’i, Başbuğlari Türkeş’i, Hocaları Erbakan’ı asker götürüken sırtını döndü bu “asil” millet.Baibakan ve bakanları ipe çekti asker. Bu “büyük” millet seyretti. Daha beteri darbelere maruz kalanlar bile askerin tutumuna cesur karşılık veremiyor bu ülkede.Mikrofon uzatın yarım ağız konuşurlar. Demirel kendini zinadana koyan Kenan Evren’e sayın cumhurbaşkanım diyerek selam durdu.Ama sivil cumhurbaşkanı Turgut Özal’a birkez bile cumhurbaskanı demedi.

Demokrasi mitingi yapalim desek Çağlayan’daki kalabalığın onda birini toplayamayız. Çünkü bu asil millet o gün “mangal” yapmaya gider.

Ben askerin gölgesinde yaşamak istemiyorum. Oyumun tek belirleyici olduğu gerçek bir demokrasi istiyorum. Bunun aksini onursuzluk, şerefsizlik sayarım. Gerçek liberallerden de bunu beklerim.