İnsan meraklı yaratık.

Bundan kimsenin kuskusu yok.

Oylesine meraklı ki tabiatı gereği herseye cevap arar.  

Herseye. Bulmazsa rahat, huzur etmez.

En azından onbinlerce yıldır bunun böyle oldugunu biliyoruz.  

Bir magara adamı düsünün. Etrafında olup bitenleri düsünün...

Bu vadinin dibi neresi?

Bu kayanın arkasında ne var?

Günes gece olunca nereye gidiyor?

Kardesimde yara-bere izi yok ama hastalıktan ölmek üzere... Kardesime olan ne?

Bu dag hep efendi efendi orada duruyordu, dün patladı ve alevler icinde. Daga ne oldu?

Acaba o dag dün öldürdügüm geyik icin mi kızgın? Yoksa o geyik kutsal mı?

Kardesimin hastalıgının sebebi de o olmasın?

Daha nice sorular... V

e magaranın agzında yanan atesin basında masal gibi anlatılan, fakat giderek komplike olan cevaplar.  

Cogu cevaplar o dagın ihtisamını görmeyen yeni nesil cocuklara sacma gelebilir. Ama birkac nesil anlatıla anlatıla cevapların cok uyduruk bölümlerine münasip ve makul cevaplar bulunur. …  

Onbinlerce yıl gecer. O masallar mite, o mitler Amon-Ra inancına, o inanclar Ahura Mazda ya, Ahura Mazda da Tanrı ya dönüsür.

Iyi ama o soruların hepsinin cevabını bulmadık mı?

Bir ikisi haric hemen hemen hepsini bulduk, mesela... Ölünce ne oluyor?

Belki bir gün onunda cevabı bulunur. O zaman din ortadan kalkar mı?

Muhtemel, ama zannetmiyorum.

Cünkü, din artık cevap aramak, toplumları düzenlemekten öteye gitmis, ihtiyacı olan insanlarin zor zamanlarda kendini iyi hissetmesini saglayan bir ritüele dönüsmüs.  

Iyi de Haydar Bey, inanca madem böyle bakıyorsunuz, ne diye seriatcılar, dinciler, dindarlarla mücadele eden Kemalistlere ters düsüyorsunuz?

Cevabı kolay.

Demokrasi.

Din konusunda benim inancım ve düsüncem yukarıda acıkladıgım gibi.

Ve böyle inanmaya ve düsünmeye hakkım oldugunu söylüyorum.

Benim gibi düsünmeyenlerinde en az benim kadar istedigini düsünmeye, inanmaya, söylemeye, savunmaya hakkı var.

...

Bırakın adamları kendi haline...