Eski rejimin (ancient regime) ana dayanaklarından biri olan CHP'nin başına Kılıçdaroğlu'nun seçilmesi, statükocu çevrelerde derin bir heyecan ve coşku yaratmıştır. Eski rejim yanlıları, bütün sorunların asıl kaynağının Baykal olduğu konusunda ittifak etmiş bir görüntü vermekte ve genel başkan değişikliğiyle eski rejimin aynen devam ettirileceğini düşünmektedirler. Baykal'ın devrilmesiyle sonuçlanan malum kaset olayından sonra, Kılıçdaroğlu etrafında yaratılan Gandi, halkçı ve devrimci imajları CHP'nin yeni genel başkanının eski rejimin yeni bir projesi olduğunu göstermektedir.

Kılıçdaroğlu, değişim ve yenilik kavramlarıyla mucizeler yaratma yeteneğine sahip sakin bir lider olarak kamuoyuna sunuldu. Aslında Kılıçdaroğlu etrafında söylenenler onu sahicilikten uzaklaştırmaktadır, çünkü yakıştırılanların hiçbiri Kılıçdaroğlu'nun kendi doğal özellikleri değildir. Yapılmak istenen Kılıçdaroğlu'nu en az Tayyip Erdoğan kadar halka sempatik göstermeye çalışmaktan başka bir şey değildir. Eski rejim, Kılıçdaroğlu'na Erdoğan gibi toplumdan oy alacak kadar sempatik görünme görevi vermiştir.

Otuz üç yıl  aradan  sonra ilk defa 1 Mayıs’ın Taksim’de kitlesel olarak kutlanmasına izin verildi. Kalabalıklar, Taksim’e aktı ve hiçbir olay çıkmadan 1 Mayıs  şenlik havasında kutlandı. 1 Mayıs’ın bayram havasında kutlanmasını ve kutlamalar sırasında hiçbir olay çıkmamasını,  toplumumuzun olgunluk düzeyini  göstermesi açısından önemli bir pratik olarak değerlendirebiliriz.

1 Mayıs denince hepimizin şimdiye kadar bu tarihten korkmasının ve endişe duymasının arkasında   geçmişte yaşanılan kanlı bir katliam vardır. 1 Mayıs 1977’de meydandaki bir otelin üstünden  kalabalığa açılan  ateş sonucu otuz yedi  masum insan hayatını kaybetti ve onlarca kişi yaralandı. 1 Mayıs ve Taksim Meydanı’nın böyle bir katliamla özdeşleştirilmesi  büyük bir talihsizliktir. Bu katliam, Taksim’i ve 1 Mayıs’ı kirletmekle kalmadı, hepimize de gözdağı verdi.

Bu katliam sayesinde  dağlara taşlara korku sindi,   birçok şeyi konuşmaya ve düşünmeye korktuk. Çünkü kendimizle ilgili birçok şeyi  düşünüp ve konuştuğumuz takdirde başımıza  1 Mayıs katliamı gibi felaketler gelmesinden korktuk. Daha doğrusu  1 Mayıs katliamıyla katiller, yaşamak için en iyi yolun korkmak ve susmak olduğu mesajını hepimize  yıllarca verdiler.

     İlk önce DTP’nin  eski genel başkanı ve yasaklı siyasetçi  Ahmet Türk’e Samsun’da  saldırıldı ve burnu kırıldı. Daha sonra bakan Taner Yıldız’a Kayseri’de   öğretmen olan biri  saldırdı ve burnunu kırdı. Bu iki olayda da  fiziksel saldırı, yumruğun inmesi şeklinde oldu. Yumrukta sembolleşen şiddet ve vahşete, kişisel olmanın ötesinde kolektif bir anlam ve değer verilmeye çalışılmaktadır. Başka bir ifade ile bu yumruklar, bir kahveci çırağının ya da  beden eğitimi öğretmeninin  yumrukları değil, ‘çılgın Türklerin’ yumruklarıdır şeklinde   herkese   bir korku ve yıldırma mesajı verildi.

     Doksan yıla yakın bir süredir devlet eliyle bu topraklarda    şiddet ve fanatizmi içselleştirmiş   saldırgan ve yıkan bir insan tipi yaratılmaya çalışılmaktadır. Ülkemizin   kalabalık olmaktan çıkıp   bir  topluma dönüşememesinin en önemli nedenlerinden biri,  içselleştirilen  şiddet ve fanatizmdir. Saldırganlık ve yıkıcılık, insanları toplum yapmaz, sadece onları güruh kalmaya mahkum eder.

   Özellikle iki binli yıllardan itibaren  yaşadığımız coğrafyayı, saldırganlık ve yok ediciliğe  mahkum etmek için  sistematik ve  planlı bir  toplumsal mühendislik projesi  uygulandı. Bu yeni toplumsal  mühendislik projesinin adı “Çılgın Türklerdi.” Yirmi birinci yüzyılın  ilk on yılını geride bıraktığımız bugünlerde yaşadıklarımız, ‘Çılgın Türkler’ yaratma projesinin  başarılı bir şekilde uygulandığını görüyoruz.

     Dini bir perspektife sahip olan bazı yazarlar tarafından, liberalizmin insan ve özgürlük düşüncesine yönelik birtakım eleştiriler yapılmaktadır. Bu yazarların liberalizmin insaniliğini hedef aldığı görülmektedir. Hatta bu kimseler, liberalizmin insanlık karşıtı bir vahşet ve cahiliye düşüncesi olduğunu ifade etmektedirler. Dini perspektiften liberalizme yönelik  yapılan eleştiriler, iki iddia üzerinde odaklaşmaktadır.

     Birinci iddiaya göre, liberalizm, bireyi Tanrılaştırmaktadır. İkinci iddiaya göre ise, liberalizm, bireyi hiçbir ahlaki ve insani kaygısı olmayan bedeni ve şehevi arzularının esiri bir mahluk yapmaktadır. Bu iki iddiayı birlikte seslendiren dinsel nitelikteki zihinsel çerçeveye göre, liberalizm insanın insanlığını inkar ettiği gibi, Tanrı’nın da Tanrılığını inkar eden hedonist bir düşünceden başka bir şey değildir. Biz bu bağlamda, din adına liberalizme yönelik eleştirilere cevap vermek yerine, liberal düşünce ve insan arasındaki ilişkiye dair düşüncelerimizi kısaca ifade etmek istiyoruz.