The European Union’s fate lies in its embrace of open borders

  • Yaël Ossowski
  • 07 Temmuz 2015

Not: 3H Blog'da ifade edilen görüşler, yazarların şahsi görüşleridir.

Spanning over 420 million people and thousands of kilometers of territory, the Schengen Area, the area of complete freedom of movement within Europe’s borders, is one of the greatest successes of the modern era.

Though less than 20 years old, it is one of the best live models for how the principles of open trade and open borders can actually be implemented into the real world and according to real political realities.

But as many people in Turkey know, the ability to travel freely within the EU does not guarantee the same for those seeking to get in, and it surely does not provide a perfect solution for dealing with people from the outside.

In fact, “Fortress Europe”, the external borders of the European Union, are today at the very forefront of so many facets of complex immigration and refugee policy. Whether it’s in the south or west of Europe, states on the periphery of Europe commit themselves to keeping foreigners from entering the EU, and by extension, the Schengen Area.

The latest plan handed down from the European Union suggests shuffling around as many as 40,000 refugees throughout the European member states, aiming to put as many as possible in economically vibrant areas. It would also equip southern states with the ability to destroy the ships of smugglers who are bringing people to the continent from northern Africa, Turkey, and more.

So while all may be harmonious inside, just outside the borders, people are not allowed to vote with their feet and move to Europe if they so desire. And the EU states spend millions on this.

Aided financially by the EU, Greece pays over 200 million euros to guard its external borders while Bulgaria pays just under 40 million.

This year, the Greeks earmarked 6 million euros alone for Operation Aspida, the plan to implement total protection and surveillance at the Greece-Turkey land border.

This reduced the number of migrants entering into Bulgaria from Turkey from a high of 8,000 in 2013 to just 202 in 2014, according to the Bulgarian Foreign Ministry.

But that’s including the fact that over 60 percent of these migrants are refugees escaping the violence and destruction in Syria, estimates Amnesty International.

While war is on their doorstep, these people are turning to the Mediterranean Sea and the hope of escaping and finding better means to care for themselves and their families in Europe.

Have no doubt: most economic migrants and refugees can actually afford the trip. What they can’t afford are the complex bureaucratic requirements that come with applying for a visa in any first-world nation such as my native Canada or the United States. Immigrants are asked to complete so much work for a tourist or permanent resident visa, and normally don’t have the resources to file again once if they are later denied.

As such, politicians and bureaucrats have made it next to impossible for well-meaning people to enter into the EU with dignify. This drives many of them to take risky, dangerous ships which carry them from Libya to an island in Italy or Greece, where they later claim asylum and then hope to make it to the UK, Sweden, or France. And those are the lucky ones.

Approximately 25,000 people since the year 2000 have died trying to cross Europe’s outer borders, according to the International Organization for Migration. All of them must dedicate huge portions of their savings to give to the smugglers in order to get them across, despite whether they actually make it ashore or not.

But it doesn’t have to be like that.

If one is to imagine a European Union system in which asylum seekers and all migrants are welcomed within Europe’s borders without justification, what would this mean for our societies? Would they be richer? Poorer? Less free? More free? All the studies on mass immigration have revealed the plain fact that immigration is very positive for the economy, generating new jobs and new opportunities not yet explored.

The latest estimate posits that scrapping migration restricts would help grow global GDP by as much as 147 percent, or $80 trillion. Considering Europe’s high unemployment numbers and the problem of its slowing birthrate, more immigration could be exactly what nations need to get back on their feet and make their countries prosperous again.

This kind of unfettered immigration is exactly what existed for many years and allowed western nations to develop.

Austrian author Stefan Zweig recounts the devastating transition to requiring passport travel documents in the 1910s by stating that “perhaps nothing more graphically illustrates the monstrous relapse the world suffered after the First World War than the restrictions on personal freedom of movement and civil rights,” he rote in his autobiography The World of Yesterday. “Before 1914 the earth belonged to the entire human race. Everyone could go where he wanted and stay there as long as he liked.”

If Zweig’s romantic vision could be restored, what would it mean for the thousands of refugees aiming to better their lives in a new country?

But will the refugees and immigrants be able to adapt properly? That’s a very fastidious concern from the populist parties of the right-wing across European countries. They believe the introduction of new cultures and new peoples within a society creates “divided communities” which may threaten the very fabric of society.

Thankfully, fellow Canadian journalist and author Doug Saunders can shed some light on this aspect.

His recent reporting in Germany reveals asylum seekers have actually been well integrated into German life and the economy, contrary to the wishes of many anti-immigrant voices within the country.

“It helps considerably that Germany has recently ended its policy of banning refugees from seeking employment: This had left many earlier asylum seekers loitering in public squares and shopping malls, falling into marginal lives and giving a bad image to immigrants in general – and depriving Germany of badly needed labour. Now they can work after three months, and employers and municipalities are pressuring Berlin to let them work sooner,” writes Saunders in the Globe and Mail newspaper.

It is these kind of observations which lead us to see that having more open borders in Europe would not be some kind of disaster scenario. In fact, it would save lives, create economic growth, and open up an entire continent to the diverse and beautiful countries throughout the world.

All in all, the fact remains that people are willing to cross borders to seek a better life.

If the European Union can adopt this attitude and move towards a more relaxed policy which allows more and more people to immigrate and start their lives over, it will be a net benefit for all.

Avrupa Birliği'nin kaderi açık sınırlarda yatmaktadır

420 milyonu aşan nüfusu ve binlerce kilometreye yayılan alanıyla Avrupa sınırlarında tamamen özgür hareket edebilme olanağı sağlayan Schengen Bölgesi, modern çağın en büyük başarılarından biridir.

Geçmişi yirmi yıldan az olsa da, serbest ticaret ve açık sınırlar prensiplerinin gerçek dünyaya ve gerçek politik realitelere fiilen nasıl uygulanabileceğinin en iyi canlı örneklerinden birisidir.

Ancak Türkiye'deki birçok kişinin bildiği gibi, AB içerisinde serbestçe seyahat edebilmek, AB'ye girmeye çalışan ülkeler için aynı şeyi garanti etmiyor. Bunun yanında, AB dışından gelen insanlara nasıl davranılacağıyla ilgili de mükemmel bir çözüm sağlamıyor.

Aslında, "Avrupa Kalesi", yani Avrupa Birliği'nin dış sınırları, bugün karmaşık göçmenlik ve mülteci politikalarının odağıdır. Avrupa'nın ister güneyinde, ister batısında olsun, Avrupa'nın dış sınırlarındaki ülkeler, yabancıların AB'ye ve ardından da Schengen Bölgesine girişlerini engellemek için bekçilik yapmaktadır.

Avrupa Birliği tarafından en son yayınlanan planda 40.000 kadar mültecinin, başta ekonomisi hareketli ülkeler olmak üzere, Avrupa Birliği üyeleri arasında dağıtılması öneriliyor. Bu plan aynı zamanda güneydeki ülkelerin Kuzey Afrika'dan, Türkiye'den veya diğer birçok yerden insan kaçakçılığı yapan gemileri ortadan kaldırmalarına da destek olacak.

Yani sınırların içinde her şey uyum içerisinde gözükse de, sınırın hemen dışındaki insanlar ülkelerindeki gelişmeleri onaylamadıklarında taşınamıyor, canlarının istediği gibi Avrupa'ya geçemiyorlar. Ve AB ülkeleri bu konuya milyonlarca euro harcıyor.

AB tarafından mali olarak desteklenen Yunanistan, dış sınırlarını korumak için 200 milyon euro öderken, Bulgaristan da 40 milyonun altında masraf yapmaktadır.

Bu yıl Yunanlılar, yalnızca Yunanistan-Türkiye kara sınırının tamamen korunması ve denetlenmesini yürütme planı olan Aspida (Kalkan) Operasyonu için 6 milyon euro tahsis etti.

Bulgaristan Dışişleri Bakanlığı'na göre bu, 2013 yılında 8.000'e ulaşan Türkiye'den Bulgaristan'a giriş yapan göçmen sayısını, 2014 yılında sadece 202'ye düşürdü.

Uluslararası Af Örgütü'nün tahminine göre, bu göçmenlerin yüzde 60'ından fazlasını Suriye'deki şiddet ve yıkımdan kaçan sığınmacılar oluşturmaktadır.

Bu insanlar, savaş kapılarının eşiğindeyken, kendilerine ve ailelerine Avrupa'da daha iyi imkanlar sağlamak için yüzlerini Akdeniz'e dönüyor.

Hiç şüpheniz olmasın; ekonomik sebeplerle göç edenlerin ve sığınmacıların çoğu, bu yolculuğun maliyetini zaten kendisi karşılayabiliyor. Onların karşılayamadıkları şey, aralarında kendi ülkem Kanada ve ABD'nin de olduğu birinci dünya ülkelerine vize için başvururken ortaya çıkan sonu gelmeyen bürokratik işlemlerdir. Göçmenlerin, bir turist veya daimi ikamet vizesi için sayısız işlemi tamamlaması istenmektedir ve genelde, başvuruları reddedilir ise, yeniden başvuru yapmak için gereken maddi imkanları bulunmamaktadır.

Hal böyleyken, politikacılar ve bürokratlar iyi niyetli insanların AB'ye onurlarıyla girmelerini neredeyse imkansız hale getirmişlerdir. Bu yüzden çoğu insan riskli, tehlikeli gemilere binip Libya'dan bir İtalyan ya da Yunan adasına gidip, orada sığınma talebinde bulunmaya çalışıyor, nihayetinde de İngiltere, İsveç veya Fransa'ya geçmek istiyorlar. Ve bunlar, şansı yaver gidenler.

Uluslararası Göç Örgütü'nün verilerine göre 2000'den beri yaklaşık 25.000 insan, Avrupa'nın dış sınırlarını geçmeye çalışırken hayatını kaybetti. Sonunda karşı kıyıya varsalar da varmasalar da, hepsi birikimlerinin büyük kısmını, kaçakçılara feda etmek zorunda kalıyor.

Fakat bu böyle olmak zorunda değil.

Eğer hiç bir gerekçe göstermeden sığınmacı ve göçmenlerin Avrupa sınırlarına kabul edildiği bir Avrupa Birliği sistemi hayal edecek olursak, bu toplumlarımız için ne anlama gelirdi? Daha mı zengin olurduk? Yoksa daha mı fakir? Özgürlüğümüz kısıtlanmış mı olurdu? Yoksa bu bizi daha mı özgür kılardı? Kitlesel göç üzerine yapılan tüm çalışmalar, göçün yeni iş alanları ve henüz keşfedilmeyen yeni fırsatlar üreterek ekonomi için olumlu sonuçlar doğurduğunu ortaya koydu.

En son tahminler, göç kısıtlamalarını rafa kaldırmanın Gayrı Safi Yurt İçi Hasılanın yüzde 147 oranında veya 80 trilyon ABD doları kadar büyümesine yardımcı olacağını tahmin etmektedir. Avrupa'nın yüksek işsizlik rakamları ve azalan doğum oranı sorunu dikkate alındığında, ulusların tekrar ayakları üzerinde durabilmeleri ve ülkelerini refaha kavuşturmaları için daha fazla göç tam da ihtiyaçları olan şey olabilir.

Bu tip kontrolsüz göç yıllardan beri süregelen bir uygulama olup, batı ülkelerinin gelişmesine katkıda bulunmuştur.

Avusturyalı yazar Stefan Zweig, otobiyografisi Dünün Dünyası'nda yazdığı, "Birinci Dünya Savaşından sonra dünyanın maruz kaldığı korkunç bozulmayı belki de kişisel hareket özgürlüğü ve medeni haklar üzerindeki kısıtlamalardan başka hiçbir şey grafiksel olarak daha iyi gösteremez" diyerek, 1910'lardaki seyahat belgesi zorunluluğuna yönelik iç karartıcı dönüşümü anlatmaktadır. "1914'ten önce dünya, insan ırkının tümüne aitti. Herkes istediği yere gidebilir ve istediği kadar orada kalabilirdi."

Eğer Zweig'in romantik görüşü tekrar hayat bulsaydı, bu yeni bir ülkede, daha iyi bir yaşam elde etmeye çalışan binlerce mülteci için ne anlam ifade ederdi?

Peki mülteciler ve göçmenler, doğru şekilde uyum sağlayabilecekler mi? Bu, Avrupa ülkelerindeki popülist sağcı partilerin öne sürdüğü, çok müşkülpesent bir endişe. Topluma yeni kültürlerin ve yeni insanların girmesinin, toplumun yapısını tehdit edebilecek "ayrı topluluklar" yarattığına inanıyorlar.

Neyse ki, dostum Kanadalı gazeteci ve yazar Doug Saunders bu hususa biraz ışık tutabilir.

Almanya'daki son çalışması, ülke içerisindeki birçok göçmenlik karşıtı olanların isteklerinin aksine, sığınma hakkı isteyenlerin aslında Alman yaşantısı ve ekonomisine gayet iyi entegre olduklarını gösterir nitelikte.

"Almanya'nın mültecilere uyguladığı çalışma yasağını sona erdirmesi son derece önemli olmuştur: Böylece kamuya açık alanlarda ve alışveriş merkezlerinde sığınmacıların başıboş dolaşması son bulmuş, kıyıda köşede savruk hayatlar yaşayan göçmenlere karşı genel anlamda oluşturulan olumsuz izlenim de dinmiştir - ayrıca Almanya'nın ihtiyacı duyduğu iş gücü de karşılanmaya başlamıştır. Globe and Mail gazetesinde Saunders, "Üç aydan sonra artık çalışabilmektedirler ve en kısa zamanda çalışmalarına izin vermesi için işverenler ve belediyeler Berlin'e baskı uygulamaktadır" yazmıştır.

Bizi, Avrupa'daki açık sınırların sayısının artmasının herhangi bir felaket senaryosuna yol açmayacağını düşünmeye sevk eden de böyle gözlemlerdir. Aslında bu hayatların kurtarılmasına vesile olur, ekonomik büyüme getirir ve tüm kıtanın kapılarının dünyada bulunan diğer çeşitli ve güzel ülkelere açılmasına olanak tanırdı.

Sonuç olarak elimizde, insanların daha iyi bir yaşam aramak için sınırları aşmak istediği gerçeği var.

Avrupa Birliği bu tutumu benimseyebilirse ve daha fazla insanın göç edip hayatlarına en baştan başlamasını sağlayan, daha rahat bir  politikaya  yönelebilirse bu, hepimiz için bir kazanç olacaktır.

© 2013 3H Hareketi. Powered by Akıl Ofisi